„Człowiek jest tak stary, jakim się czuje” G. Schonholzer

Część II

Decyzja o podjęciu aktywności fizycznej jest pierwszym krokiem do utrzymania jak najdłuższej samodzielności i niezależności. Ruch powszechnie uważany jest za jeden z ważniejszych czynników odpowiedzialnych za „pomyślne starzenie się”, czego konsekwencją jest poprawa jakości życia. Ruch przede wszystkim powoduję poprawę ogólnego samopoczucia, zdrowia fizycznego i psychicznego. Zmniejsza się ryzyko zachorowań na niektóre choroby, które nierzadko towarzyszą ludziom w starszym wieku, są to m.in. choroba wieńcowa, osteoporoza, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze. Ponadto aktywność ruchowa przynosi rezultaty w leczeniu niektórych stanów bólowych oraz pozwala zahamować pewne schorzenia takie jak otyłość, cukrzyca, stres.

Ćwiczenia można rozpocząć w każdym wieku, jednak im człowiek starszy tym więcej uwagi musi przykładać do tego, jaki rodzaj ćwiczeń jest dla niego odpowiedni, a te oprócz regularności obowiązkowo muszą być dobrane i dostosowane do występujących dolegliwości. Jednak istnieją trzy ogólne elementy, które powinny znaleźć się w treningu osób starszych: ćwiczenia siłowe, wytrzymałościowe i rozciągające. Dzięki nim istnieje realna szansa na zmianę relacji między wiekiem kalendarzowym a biologicznym. Ważne by trening dostosowany był do aktualnych zdolności pacjenta, ponieważ procesie starzenia dochodzi do trudności w dostosowaniu się do nowych sytuacji, a powrót do równowagi staje się wolniejszy.

Jednak odpowiednia motywacja oraz mobilizacja do systematycznych ćwiczeń a w szczególności przekonanie do celowości usprawniania, może przełamać lęki towarzyszące starości i przynieść pozytywne skutki.